نظام‌های آموزشی در سراسر جهان امروزه با چالش‌های بی‌سابقه‌ای در زمینه حفظ و ارتقای سلامت روان دانش‌آموزان روبرو هستند که نیازمند اتخاذ رویکردهای نوین و جامع در فرایند تدریس و تربیت است. این مقاله مروری با هدف بررسی و تحلیل عمیق نقش یادگیری هیجانی–اجتماعی بر بهبود شاخص‌های بهزیستی روان‌شناختی، سازگاری تحصیلی و تاب‌آوری فراگیران تدوین شده است. در دهه‌های اخیر، تمرکز انحصاری بر پیشرفت‌های شناختی جای خود را به ضرورت پرورش همه‌جانبه ابعاد شخصیتی داده است و آموزش مهارت‌های عاطفی به عنوان یک ضرورت انکارناپذیر در محیط‌های یادگیری شناخته می‌شود. این مهارت‌ها شامل توانایی شناخت دقیق احساسات، مدیریت استرس، همدلی با همسالان و برقراری ارتباطات سازنده است که نقش بسزایی در پیشگیری از ناهنجاری‌های رفتاری ایفا می‌کنند. پژوهش حاضر نشان می‌دهد که تجهیز فراگیران به این شایستگی‌ها، نه تنها به طور مستقیم بر کاهش علائم اضطراب و افسردگی تاثیرگذار است، بلکه با ایجاد یک بستر حمایتی، انگیزه تحصیلی و میزان دلبستگی به محیط آموزشی را به شدت افزایش می‌دهد. نتایج حاصل از تحلیل متون علمی تایید می‌کند که دانش‌آموزان توانمند در حوزه هیجانی، در مواجهه با بحران‌ها از راهبردهای مقابله‌ای کارآمدتری استفاده کرده و سطح بالاتری از رضایت از زندگی را تجربه می‌نمایند. ادغام این آموزش‌ها در برنامه‌های درسی رسمی و غیررسمی، نیازمند مشارکت فعال سیاست‌گذاران، مشاوران و معلمان است تا بتوانند فضایی امن برای رشد همه‌جانبه نسل آینده فراهم آورند.

یادگیری هیجانی–اجتماعی بهزیستی روان‌شناختی سلامت روان تاب‌آوری سازگاری تحصیلی.